നഷ്ടപ്പെട്ട മുഖം
ബ്രാഹ്മമുഹൂര്ത്തത്തിങ്കല് ഞെട്ടി ഞാനെഴുന്നേറ്റു
പ്രാതഃ കിര്ത്തനങ്ങള് ഏതോ ക്ഷേത്രാങ്കണത്തില് നിന്നു
കേള്ക്കവേ ചെന്ന് മുഖം കഴുകാനോരുങ്ങവേ
കണ്ടീലെന് മുഖം ആ കണ്ണാടി ഞാന് നോക്കവേ
കഷ്ടമേ ഇതെന്തോരു മായ ? വേറെങ്ങു പോമെന് മുഖം?
വീടാകെ അരിച്ചു പെറുക്കി ഞാന് ,പക്ഷെ- കണ്ടീലെന്
മുഖം ?പാതയോരത്തോ, പിന്നെ പ്ലാവിന്റെ ചോട്ടില് വെച്ചോ
പാതിമയക്കത്തില് ആരോ മോഷ്ടിച്ച് കടന്നതോ ?
ശൈശവത്തില് എന് മുഖം നല് ശശിബിംബം
പോലത്രേ എന്നമ്മ മറ്റാരോടോ ചൊല്ക കേട്ട്
വേണ്ടത്ര ഊറ്റം കൊണ്ട് തിമിര്ത്ത മുഹുര്ത്തങ്ങള്
അന്ന് കണ്ണാടി എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തായിരുന്നല്ലോ?
ബാല്യത്തില് കൊഞ്ഞനം കുത്തി, കോക്രി കാണിച്ചും നട-
ന്നോര്ക്കുവാന് ഇന്നും എത്ര സുഖം, എന് പൊന്മുഖം
കുട്ടുകാര് തുള്ളി യാര്ത്തു വരുമ്പോള് ഒളിച്ചിരുന്നാ-
ര്ത്താര്ത്തു കുടുകുടെ ചിരിപ്പിച്ചോരെന്മുഖം.
എന്റെ കൌമാര സ്വപ്നാങ്കണങ്ങളില് വിടര്ന്ന-
തി തീവ്ര മോഹസൂനമാലസ്യ മാണ്ടങ്ങന്നപ്പോള്
പ്രേയസിയോടു ശൃംഗാര രാഗവായ്പോടുടന്
കാമാര്ത്ത മന്നെന് മുഖം എങ്കിലും മനോഹരം ?
പിന്നെയും കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കില് മാറി മാറി
കൈവന്നു പല നിറ ഭേദങ്ങള് മുഖത്തല്പം
വല്ലായ്മയും., പിത്ത നീര്കെട്ടും, പാണ്ടും, പാടും
വിട്ടു പോയില്ല സ്നേഹ ലേപനങ്ങള് കൊണ്ടും.
കന്മഷം,ഗര്വും, പിന്നെ പുച്ഛവും,അന്യര് വെറും
കീടങ്ങള്, ശുദ്ധ ഭോഷ്ക്കര്,വിവേകമവര്ക്കുണ്ടോ-
എന്നെക്കാള്? എന്ന ചിന്ത ദുരയും മൂത്ത് കൊടും
വിഷവും വിതറി ഞാന് കാലങ്ങള് കഴിച്ചതും
ഇന്ന് ഞാന് ഓര്ത്തുപോയി എന്മുഖം എനിക്കെന്നു
നഷ്ടമായ് തിര്ന്നതെന്ന സത്യവും യാഥാര്ത്യവും
ഇനിയുള്ള കാലങ്ങള് മുഖവും തേടി തേടി നടക്കാം
പിന്നെ ശപിക്കാം , എന്നെത്തന്നെ ;..........
No comments:
Post a Comment