വേനല്
അതിവേനലാഞ്ഞു തിമിര്ക്കുമാപ്പാതതന്
അരികിലോരീന്തപ്പനക്കു കീഴെ
അവശാനായശരണനായ് തെല്ലു പാഥേയ
മതിമോഹ മാശിപ്പതെന്നറിയെ
എങ്ങുപോയ് എങ്ങുപോയ് എന്കരിമേഘമീ
ഇന്നിന്റെ യുപ്പും മറന്നു പോയോ
വിണ്ണിന്റെ മാറിലെ സ്തന്യവും വറ്റിയോ
മണ്ണിന്റെ ചുണ്ടും വരണ്ടു പോയോ
അതി തീവ്ര താപത്താ ലെരിയുന്ന പ്രാണന്റെ
അവസാനവും കാത്തിരിക്കയാണോ
ഒരു തുള്ളി നീരിനായ് കേഴുമാ വേഴാമ്പല്
അടിതെറ്റി വീഴുന്നതറിയില്ലെന്നോ
ഒരു മണല് കുനപോലുറയുന്ന പാപത്തി
ന്നവിഹിത ഗര്ഭത്തില് ഞാനിരിക്കെ
കരിനീല വിഷമാര്ന്ന പുഞ്ചിരി കൊഞ്ചലായ്
അനുപദം പോരുമീ അര്ധാന്ഗിനി
പിരിയുവാനെളുതല്ലെന്നോര്ത്തു ശപിക്കുമ്പോ
ഴുയരുന്ന തീയിലെരിഞ്ഞിടട്ടെ
ഒരു നാളതൊരു നാളതെന്റെ ഏകാന്തത
ക്കൊരുതുണ എന്നോര്ത്തു നീയിരിക്കെ
മരുഭുവിന് ഹൃദയ തുടിപ്പര്ന്നു ശേഷമെ
ന്നരികിലണഞ്ഞു നീ പിന്തിരിയെ
അനുപദം പോരുവാനെന് നിഴല് മാത്രമെ
ന്നറിവു ഞാന് അറിവിന്റെ കണ് തുറപ്പു
അജയ്
No comments:
Post a Comment